من با اين همه انسان هاي شريف و دوست داشتني كه اينجور محبت ميكنن و يادم هستن چه احتياجي به دو رو ها و دوست نماها هست؟
نميدونم چرا اما اين قضيه از ديشب ناخودآگاه آزارم داد، يادم افتاد اين ها همون كسايي هستن كه پشت سر هم تا جايي كه تونستن زدن،بد هم را گفتن حالا باز دوست (؟)دوستن!
اين رابطه ها حرمت نداره؟ برخوردن نداره؟
يادمه اون موقع گفت برو به همه بگو من با اين آدم دوستى ندارم،مايه سرافكنديگيه، خجالته!!
حيف كه من به واسطه وصل كردن هيچ موقع حرفي نزدم اما واقعا نوبر و عجيبن!
يا ما جايي متفاوت بزرگ شديم يا اينا!