اينقدر بدو بدو و كار كردم و دارم كه وقت نشد اينجا بنويسم
ساعت ١:٠٣ و من خسته روي تخت افتادم! با خودم فكر ميكنم يه جايي ميرسه كه ادمها انقدر درگير ميشن و حوادث روزمرشون انقدر زياد ميشه كه شايد بين اين درگيري ها هم را فراموش كنن يا فرسنگ فرسنگ از هم فاصله بگيرن.
نميدونم اين خوبه يا بد
ذهن و بدنم خستس
ميخوابم كه فردا مهمان هايم ميرسند