:) احساس رضایت 

...کاش فصل پنجمی در راه بود 

داشتم دنبال یک عکس میگشتم , چشمم خورد به چند نوشته قدیمی ... یا دروغ بود ,  یا دو قطبی یا بی ارادگی ! شق دیگری ندارد

دوباره مرور کردم , فکر کردم ! هنوز باید بالاتر رفت , جایی که من در کنار " ابرها " بخندم و ریزتر شوی 

میگم از تنهایی و در خلوت خود لذت بردن یک جور هنره که هرکسی نداره !واسه همین حاضره به هر کسی با هر کیفیتی لبیک بگه ! و این میشود که آن شد

!این یه تیکه بود

کسی در تنهایش اندازه من میرقصه و خوشحاله ؟ 

بَه چه آرامشی ! بَه چه حس خوبی 

این بنده خدا هم همه انرژی ش را جمع کرده بود که شوهر پیدا کنه ! کل هدف زندگیش همین بود . ترسیده بود که دیگه دیر شده :)) خب ما هم خوشحالم , امید که با این اتفاق کمی آروم بگیره و هم از توبره نخوره هم از آخور 

بخشی از من رفت , نمیدانم راحت شدم یا هیجانم بیشتر شد, اما فقط خواستم بگویم همه این افراد , همه این اتفاق ها از من انسانی قدرتمندتر میسازند زیرا که همه آنها نگفته مرا میستایند , چون که حسادت , رقابت و یا حتی جدا شدن از من ,  که در ظاهر است اما مرا دنبال میکنند , نشان از آن دارد . خواستم بگویم زیان کار دو سر من نبودم و نیستم و نخواهم بود . صداقت , یکرنگی و تمامی من در رفتارم مشهود است و نیازی به بازی ندارم . آنها ناخود آگاه من , رفتارم و کارهایم را قبول دارند . این واقعیت است که حاضر نیستند قبولش کنند ولی هست 

در واقع من اینجارا ساختم که از احساسات و خاطرات روزمرم توش بنویسم , حتی از اون احساسات لحظه ای 

از اون حرفایی که باید بزنی و تو گلوت گیر کرده اما نمیزنی ... اولا هم با این که سرم شلوغ بود , اما چند دقیقه ای که از جایی به جای دیگه , تو مسیر هم که بودم سعی میکردم چند خطی حتی کوتاه بنویسم . اما این روزا حتی فاصله یه کاری تا کار دیگم را باز کار میکنم . حداقل با ویس و ایمیل و تلفن . دیشب ساعت ۲ رسیدم خونه , ۳ ساعت خوابیدم . ۷:۳۰ قطار داشتم , یه شب یلدا واقعی , چون از خونه که بیرون زدم هنوز به تاریک شب ساعت ۲ بود . با حسین رسیدیم جنووا , جلسه برگزار شد , سری برگشتیم سمت قطار , نشستیم و اون ۲ ساعتی که تو جلسه بودم را باید جبران میکردم , تلفن , ایمیل , ویس !  رسیدیم , آمدم خونه , یه چیزی رو هوا خوردم , رفتم دکتر , تو مطب وویس های ایتاتوس ایران را گوش میکردم و جواب میدادم , برگشتم باید میرفتیم با بچه ها کادو آنا را میدادیم . برگشتیم خونه , پالتو ها را پوشیدیم راه افتادیم به سمت مهمونی امشب ... تا مسیر برگشت بقیه کار های مونده امروز را انجام دادم , و من الان با یه کوه کار و فکر تو سرم و این خبر های امیدوار کننده آرزو میکردم که ای کاش این قدر ذهنم خسته نبود و الان میشود چند تا کار انجام بدم اما علیرغم اینکه نمیخواد قبول کنه چون این همه فکر و کار بهش اجازه توقیف نمیدن اما خستن .... قصد خواب میکنم تا ذهنم تسلیم شود 

از مادر زاده نشده اونکه بخواد پا تو کفش من کنه ! این تو بمیری از اون تو بمیریا نیس , دعا کنین اتفاق بدی نیوفته وگرنه یه کاری میکنم که کسی سرش را بالا نتونه بیاره 

بعضیا کلا ذاتشون خوبه , هر اتفاقی هم که بیوفته ! بعضی ها هم هر کار کنی , نمک به حروم  و پستان مادر گاز گرفتن

آفتاب دلیل آفتاب 

I don't care !
actually I don't care any more ... :)

امشب دلمون طاقت نیاورد , تصمیم گرفتیم کادو های زیر درخت را باز کنیم ... کادو من را که باز کردن , دوتایی از خوشحالی داد زدن , بغلم کردن , گفتن عجب کادویی , چه ایده ای 

من دقیق میدونستم چی این ها را خوشحال میکنه , وقتی کسی تو زندگیم میاد , هر لحظه بودن در کنارش مثل کپچره , تو ذهنم میمونه , میدونم چی خوشحالش میکنه , چی دوست داره , چه رنگی دوست داره , دست خودم نیست ناخود آگاه تو ذهنم نقش میبنده و طبق گفته خودشون موفق بودم , شاید کلا در زمینه کادو , برنامه , اونت , سوپرایز برای خودم یه سبکی دارم ! حالا این دست بز از راه رسیده نه تنها نظر میده که میخاد صاحب کارای منم بشه  !! اینایی که سلسله مراتب را رعایت نمیکنن جنسشون نمک به حرومه 

میخواستم فقط اوج فیلم را , اون سکانس طلایی را نگاه کنم , نشد , همش را دوباره یک جا دیدم !! کم پیش آمده فیلمی را دوباره ببینم اما ابد و یک روز یکی از بهترین فیلمای ایرانی ه 

همش دلم میخواد این جمله را بگم اما شاید فرصتش پیش نیاد ولی مینویسم که اینجا بمونه , فقط خواستم بپرسم واقعا 

نسبت چیزی که از دست دادی به نسبت چیزی که به دست آمد ارزشش را داشت؟ جوابی لازم ندارم بشنوم 

...

بعد این همه مدت یه بعد از ظهر در خانه ! با کلی کار اما نشستم و به کامپیوتر زول میزنم. میشه امروز عصر را استراحت کنم ؟

 :)شب خوبی بود 

داشتم با مرجان روی تلگرام حرف میزدم , گفتم امروز خیلی خسته شدم , اینجور بود , اونجور بود که به لحظه , یعنی لحظه که میگم به صدم ثانیه حس کردم سرم خیلی گیج میره . به مرجان گفتم . اینقدر سرم گیج میره که نمیدونم کامپیوترم را چطوری تا اتاق ببرم . که مرجان گفت نگار نگرانم , چرا صدات اینجوره 

با هر زحمتی بود بلند شدم , آمدم , افتادم رو تخت , دیدم خیلی بدم , در حدی که هر لحظه ممکنه از حال برم . عقل کردم به سیمونا فقط یه آدیو فرستادم که از دوش که آمدی بیرون به من سر بزن , ۵ دقیقه بد سیمونا سراسیمه آمد تو اتاق ! به نظرم اگر چند دقیقه دیرتر آمده بود شاید یه اتفاق بد افتاده بود ! اول گفت داری سر به سرم میزاری ؟ نتونستم جواب بدم , میشنیدم اما نتونستم . گفت بلند شو , باید بلند شی , میتونی ؟ سعی کردم , نتونستم , بلندم کرد , بردم دستشویی صورتم را شست , زنگ زد دوستش که پزشکه , گفت زنگ بزنین آمبولانس , من میشنیدم اما همه ناراحتیم مهمون های فردا و مرجان نگران بود که الان حتما داشت مسیج میداد و من باز نمیکردم . برام آب قند درست کرد , پاهام را گرفت  بالا و یه ذره بهتر شدم , تا حدی که بگم گوشیم را بر دار و به مرجان بگو تو هستی . پرسید آمبولانس ؟ گفتم یکم صبر کنیم اگه نه اره . خیلی حس عجیبی بود , تا حالا تجربش نکرده بودم . سیمونا , وسایل اتاقم , را همه ۲تایی میدیم و یه سایه گنگ . دستگاه های عملکردم همه  خاموش بودن اما کم کم بهتر شدم و الان خیلی بهترم . چقدر سلامتی عجیبه ! اگه نباشه هیچی , هیچی ... صدای ضبط شدم به واتس آپ سیمونا و تلگرام مرجان مثل الکلی هاست که حسابی مست شدن , فاصله هر کلمه تا کلمه اندازه یه حس قطعی صداس ... حالا که خوبم سیمونا صدام را داره به دوستمون میفرسته و کلی همه خندیدن  ! راستی امشب اگه سیمونا نبود یا میرفت تولد من چی میشدم  ؟

!باید اعتراف کنم از وقتی با این دو تا هم خونه شدم نه تنها خیلی از دیوونگی هام را پنهان نمیکنم که شدت هم گرفتن 

این روزا پر کار , شاید حتی سخت شده 

یک دست و چند تا هندونه ؟

این روزا میفهمم وقتی انرژی ت به کف میرسه یعنی چی ! یعنی الان من که حتی انرژی حرف زدن هم  ندارم 

جایی میرسه که اینقدر کار داری که هر فکری جز کارای اصلیت اساسا تو ذهنت جایی براشون پیدا نمیشه اما امروز صبح یه خوابی دیدم ! خیلی شیرین بود ولی به لحظه شخصیت داستان تغییر کرد و من ترسیدم , تمام طول خواب میگفتم چشت را باز کن خوابه اما ذهنم توجیه های جدید جور میکرد که خواب نیست تا اینکه اینقدر بهم فشار آمد تا چشمام را باز کردم ! رفتم دستشویی , ماریا اونجا بود , با ناراحتی خوابم را تعریف کردم , خندید ! گفت جالبه که یادت میمونه و باز برگشتم به تخت خوابیدم با فکر همون شخصیت مورد علاقم ... شاید امشب هم همین کار را بکنم , مثل همه شبها 

چشمات ادامه ی هزار و یک شبه 

با ریتم خنده هات می رقصه عقربه

حرفای تو مث دیوان حافظه

 طرز نگاه تو بدجور نافذ ه

دریاچـه ی نمک تو صورتت گمه 

تو با نمک تری دریا توهمه

به ماریا میگم مامان تو هم برای هر مسئله کوچکی نگران میشه ! میگه اره , چطور ؟

...کارای مامانم را تعریف میکنم , میخنده , میگه خیلی زیاد عاطفیه و البته حتما دلش زیاد تنگ میشه

این حرف منو تو فکر میبره , اینکه شاید همه این ۹ سال دوری از خونه , اتفاقاتی افتاده که نمیدونم یا نبودنم ناراحتی هایی را ایجاد کرده که هیچ موقع نفهمیدمشون و شاید حتی جلوتر بهم بر گردن  

مسافر وقتی میره , درسته جدا شدنش سختشه , اما کسایی که میمونن همه جا تصویرش را میبینن , جاش لحظه به لحظه خالیه و

 لحظه و

 لحظه 

!لحظه در این حالت تعریفی نداره

اینکه طول هفته خیلیا تو کارای مختلف از من مشورت میگیرن یا کمک میخوان خیلی هم خوب ! اما وقتی تو مسائل احساسی مشاوره میخوان نه تنها تو دلم که به خودشون هم میگم من آدم مناسبی برای این کار نیستم

!الانم تو دلم میگم من که خودم هشتم گرو نهم  ه 

...عجب عکسی دیدم 

!!آر یو کیدینگ ؟

یا سلیقه فرق داره یا به قول بچه ها واقعا من کورم بودم و نمیدیدم !! مگه میشه ؟؟  اینقدر تفاوت ؟ 

!نه اینکه این انتخاب بد باشه , اساسا غیر قابل مقایسه اس

مای نیم ایز اور !! الان داشتم فکر میکردم این

 ram 

ذهن آدم را مثل کامپیوترها نمیشه ارتقا داد ؟!

!هرچی دارم از روابطم دارم 

حرف دیگه ای نیس 

راضیم