امروز كه براي ناهار برگشتم خونه ،اونم با اين مسير عوض شده تازه يادم آمد چقدر نمايشگاه تهران خسته شدم و از الان بايد فقط دو روز بخوابم كه خستگى اون روزا بره
لوكا شخصيت متفاوتيه كه من در بين ايتاليايا اين مدلى نداشتم، كسى هست كه دلم ميخواد رفاقتمون بمونه حتى اگر آينده كارى نداشته باشيم
نميدونم چرا اما با وجود اين اختلاف سنى زياد و دو استايل كاملا متفاوت حس نزديكى بهش پيدا كردم. همه سعيم را ميكنم كه تو بيزنس ايران بره جلو،تا جايي كه در توانم باشه
عجيب بود چون من به بداخلاقى تلورانس ندارم اما تو اوج فشار و وقتى جواب هيچكي را نميداد بهم برنخورد و باز هم همراه بودم. البته بدخلقى به اندازه ، آدم ها را اسرار آميز ميكنه و اين جذابه
شايد از دلايلش دقيقا همينه چون در عين حال كه به نظرم ميامد بدخلقه اما شديد احساسى بود
يه معرفت و لوطى منشى خاصى هم تو وجودش بود كه هر از گاهى سر ميكشيد
اما خاص ترين نقطش روز آخر بود كه بچه ها را دونه به دونه بغل كرد و گفت ده روزه با اين آدمها لحظات سخت و شيرينى را تجربه كردم برام مهم نيست كه تو ايران نميشه خانم ها را بوسيد و در آغوش گرفت
...من اونجا يكم بغضم گرفت، لحظه خاصى بود! همون لحظه وداع هميشگى
...واقعا كه تجربه نمايشگاه تهران در نوع خودش تكرار نشدنى بود